1.

I. Nowa rodzina

Od tamtej pory nie miałam spokojnych nocy. Ciągle mi się to śni, mimo że upłynęło już siedem lat. Teraz jestem w innym domu. Adoptowana przez pewnego lekarza. A nazywa się on Kurosaki-sama. Ma syna, Ichigo – szesnastoletniego chłopaka, widzącego duchy, i dwie córki – Karin i Yuzu. Obie są miłe i takie delikatne. Po krótkim czasie zostałam zaakceptowana przez nich. Najlepiej mi się dogaduje z Ichigo, chyba dlatego, że i ja widzę duchy i od ostatniego czasu, pewne postacie ubrane w czarne kimona, z białymi wstawkami.

• Jak ty to zrobiłaś? - zapytał pewnego ranka brat, siedząc w mym pokoju i przeglądając klipy na komputerze. Wiedziałam, że coś się ze mną dzieje. Poruszałam przedmiotami, kiedy chciałam coś to się natychmiast zjawiało, nawet raz zdarzyło się, że w głowę uderzyła mnie piękna włócznia. Potem w mig zniknęła.
• Co? Nic nie robię. Siedzę sobie spokojnie i czytam – odparłam.
• A to? - wskazał kartkę papieru leżącą przy komputerze. Na niej pojawiły się dziwne znaki, które o dziwo rozumiałam.
• To są runy – rzekłam zdziwiona samą sobą.
• Co? Jakie runy, o czym ty mówisz – żachnął Ichigo. - Czy coś się z tobą dzieje?
• Od jakiegoś czasu, tak.
• To samo i ze mną – mruknął. - Wyczuwam dziwną aurę, kiedy przechodzę przez park, kiedy mijam kogoś na ulicy, widzę nawet czarną postać.
• W czarnym kimonie?
• Tak. Skąd wiesz?
• Też ich widzę. Już przeszło trzy tygodnie. Ciekawe co oni tu robią i kim są? - zastanowiłam się.

Kilka dni później, wieczorem w pokoju Ichigo, pojawiła się dziwna osoba, ubrana w czarne kimono. Miała przy sobie piękną katanę i bardzo poważną twarz. Nie zwracała na nas uwagi, ale kiedy zdenerwowany brat ją kopnął, ta się wściekle odwróciła.

• Ty mnie widzisz? - zapytała zdezorientowana.
• Owszem. Moja siostra też – odpowiedział. - Czego tu szukasz?
• Cicho! - zakomenderowała. - Nie muszę nic wam wyjawiać – dodała i wybiegając z pokoju schodami ruszyła w dół. Coś w oddali ryknęło, a na skórę wypłynął zimny pot. Dobrze wiedziałam co oznacza taki ryk. To był taki potwór, którego spotkałam w lesie. Przestraszyłam się na dobre. Brat to zauważył i podszedł do mnie i mocniej przytulił.
• Nie pozwolę, by ci się coś stało – zaszeptał mi do ucha. Wybiegliśmy za nią i już po chwili mym oczom ukazał się stwór trzymający Karim. Ubrana w czarne kimono dziewczyna zaatakowała go i zraniła. On jednak po tym nie puścił mojej przybranej siostry, która piszczała i krzyczała. W końcu Ichigo ruszył do ataku. Stwór jednym machnięciem długiej ręki odrzucił go od siebie. „W końcu cię znalazłem” - mruknął. Przestraszona tylko jęknęłam i poczęłam uciekać. Ichigo po chwili pobiegł za nami, gdyż stwór podjął pościg mrucząc że i tak mu nie ucieknę i dostanie to czego chce. Płacząc dobiegłam do parku i rzuciłam się w pierwszą alejkę, lecz na mej drodze stanął ten stwór. Coś prychnął i zaatakował. Brat dobiegł w chwili gdy miałam być pożarta przez Hollow'a. Odepchnął mnie na bok i przy nim zjawiła się też ta dziewczyna. Wyciągnęła katanę i zaczęła się walka. Niestety potwór okazał się silniejszy i atakując ją zranił poważnie. Wstałam i podeszłam do niej, lecz Ichigo zastąpił mi drogę i nie patrząc na mnie chwycił ostrze jej miecza kierując go w swą stronę.
• Zostaniesz Shinigami – zaszeptała i Ichigo przebił się jej bronią. Poczułam silny przypływ energii i chwilę potem ujrzałam brata tak samo ubranego jak leżąca dziewczyna. Miał jednak inną broń od niej. Klinga była większa i szersza niż typowa katana, a rękojeść obwiązana białą wstęgą. Brat staną naprzeciw Hollow'a z zaciętą miną.
• Zapłacisz za nią i za moje siostry – warknął i w mig robiąc uniki od ciosów tegoż stwora, uciął jego łapę. Przybliżyłam się do rannej.
• Kim jesteś? - zapytałam.
• Shinigami. Kuchiki Rukia – wysapała.
• Źle z tobą, Rukia. Mogę ci pomóc – zaproponowałam.
• Jak? - spytała, lecz bez jej pozwolenia, zatoczyłam nad jej ranami dwa kręgi szepcząc runiczne zaklęcie. Po minucie pojawiły się niebieskawe runy i krążąc nad ranami zasklepiały je cofając wypływającą krew. Kiedy Ichigo skończył z potworem, ja uleczyłam Rukię.
• Jak to możliwe? - zapytała jeszcze lekko drżąc na ciele.
• Po prostu umiem to robić. A zaczęło się od pierwszego spotkania z Hollowem. Wtedy bowiem zginęli moi rodzice i dwoje rodzeństwa – wyjaśniłam. - Jakiś czas później, tata Ichigo zaadoptował mnie i tak jestem w tej rodzinie. Ja i Ichigo widzimy duchy, te potwory i was.
• Nas? Ilu ich widzisz?
• Raz dwoje, wczoraj jednego, z białym szalem i czymś na włosach, wyglądało to jak piękna spinka i oddzielała mu włosy tworząc grzywkę.
• Nii-san? - zamyśliła się Rukia. Do nas podszedł brat i uśmiechnął się do mnie.
• Jak się czujesz? - spytał a ja tylko pokiwałam głową że wszystko jest w porządku. Wstałam i pomogłam Rukii. Następnie udaliśmy się do domu. Tata i zaspane siostry siedziały w kuchni i oglądały zniszczoną ścianę. Dowiedziałam się właśnie od nich, że niedawno w dom uderzył jakiś samochód ciężarowy, lecz nikomu nic się nie stało. Rukia uśmiechnęła się pod nosem i zrozumiałam w lot, że to ona coś zrobiła im, by nie pamiętali tego co tu zaszło. „Tak będzie lepiej dla nich. Po co mieli by mieć dodatkowe zmartwienia” - zamyśliłam się ściskając mocno Karin, a uścisk został odwzajemniony z taką samą siłą jak mój.
  
  

  ***

  O i jest już pierwszy rozdział. Chciałabym wiedzieć czy ktoś tu zagląda i jak tak, to poproszę o komentarz do postu.